Column - De Onverschrokken Oversteker

 

Er is een bijzonder soort voetganger ontstaan in onze zone 30 “de Onverschrokken Oversteker”. Een mens die zonder kijken de straat op stapt alsof hij in een reclamespotje zit waarin auto’s automatisch stoppen, de zon altijd schijnt en alle bestuurders zenboeddhisten zijn.

Zodra een voetganger de onzichtbare grens van deze zone passeert, ondergaat hij een biologische transformatie die Darwin versteld zou doen staan.

De gemiddelde voetganger in een Zone 30 ontwikkelt namelijk ogenblikkelijk het God-complex. De 'Ik Loop Hier Dus Ik Ben' methode.

Het scenario is altijd hetzelfde. Je rijdt braaf ± 30 km/h wanneer daar de “Homo Voetgangerus” verschijnt, geen zebrapad in zicht? Geen probleem. Voorrang voor het verkeer op de straat? Dat is een abstract concept voor filosofen.

Met een ware doodsverachting waar een stuntman van zou gaan huilen, stapt onze voetganger de rijbaan op. De techniek? Die blik van “Oneindige Onverschilligheid”. Er wordt pertinent niet gekeken. Want kijken suggereert twijfel. Kijken impliceert dat er zoiets bestaat als een auto van anderhalve ton die niet direct tot stilstand kan komen op een postzegel.

In de hoofden van deze wandelaars werkt een Zone 30 blijkbaar als een soort krachtveld. Alsof die rood-witte borden aan het begin van de zone voor hen een spirituele bescherming biedt die harder is dan staal.

"Als ik niet naar de auto kijk, dan ziet de auto mij niet als een doelwit, maar als een natuurverschijnsel," lijken ze wel te denken.

Je herkent ze meteen, ze wandelen richting de rijbaan met de zelfverzekerdheid van iemand die net gehoord heeft dat zwaartekracht optioneel is. Geen blik naar links, geen blik naar rechts. Soms zelfs niet eens een blik vooruit want TikTok moet ook bekeken worden, en die dansjes leren zichzelf niet. Dit is de expert-mode van het suïcidaal oversteken. De voetganger is zó verdiept in een TikTok-filmpje van een bakkende hamster, dat de echte wereld, inclusief jouw bumper, slechts een irritante ruis op de achtergrond is.

Het is een fascinerende vorm van blind vertrouwen in de mensheid. Ze vertrouwen erop dat jij, de automobilist, niet alleen je remmen hebt laten nakijken, maar ook een diploma in 'gedachtenlezen voor gevorderden' hebt behaald.

En daar zit jij dan in je auto, je rempedaal is intussen je beste vriend want hoewel zij géén voorrang hebben doet de realiteit iets anders vermoeden, wie afremt voelt zich schuldig, wie niet afremt, voelt zich een monster.

Het meest fascinerende moment blijft echter het oogcontact of beter nog het volledig ontbreken ervan. Vroeger kreeg je nog zo’n dankbare knik, het internationale gebaar voor “bedankt dat je me niet hebt overreden.” Tegenwoordig krijgen chauffeurs een vernietigende blik van de voetganger, alsof wij in fout zijn, alsof wij de verkeersregels overtreden en zij verheven boven elke verkeersregel staan.

Misschien moeten we oversteken opnieuw uitvinden. Een mini-workshop bijvoorbeeld “Kijken in twee richtingen, een introductie.” Of een certificaat “Gekwalificeerde straatbetreding, niveau 1.” Misschien zelfs een beloningssysteem, elke keer dat iemand wél kijkt en blijft staan krijgt hij een stempel. Wie tien stempels verzamelt krijgt een gratis koffie.

Misschien is het tijd voor een stille herintroductie van een oude gewoonte: kijken voor je oversteekt. Niet omdat het móét, maar omdat het leven er net dat tikkeltje aangenamer (en veiliger) van wordt. Voor iedereen.

Zeg nu eens heel eerlijk? Als we allemaal een beetje beter moesten uitkijken, voetgangers én chauffeurs dan blijft onze zone 30 vooral wat ze moet zijn, een rustige straat, geen hindernissenparcours voor je hartslag.